واژه ساسي مانکنيسم زماني پا به عرصه وجود گذاشت که خلاء موجود در مجالس رقص و شادي در زير زمين يکي از خانه هاي اعيان نشين تهران، در تابستان چند سال پيش، پر شد. "واي واي واي پارميداي من کوش ... واي واي واي ميرم از هوش".
خستگي و دلزدگي مردمانِ خوشحال، از ريتم هاي 6 و 8 قديمي، نياز به سبکی نو را در اعماق درونشان به وجود آورده بود. جامعه با آغوش باز پذيراي سبکي نو بود. سبکي که متکي به کمر باشد. سبکي که بلرزاند. سبکي نو در ترانه نويسي و آهنگ سازي. جامعه از واژه هايي که صدها سال در اشعار تکرار شده بود دلزده بود. ديگر کسي خريدار عشق و لب يار و زلف کج و گيسوي کمند نبود. دیگر شاهنامه کسی را به وجد نمی آورد و کسی برای مجنون نمی گریست. خلاء بزرگ در جامعه احساس ميشد. نياز به شعري نو، شعري متناسب با جامعه. شعري که بتوان با آن ارتباط برقرار کرد. ديگر ياري نبود که با کوزه سفالين آب از لب چشمه بياورد و معشوق از دور نظاره گرش باشد. فهم اين مفاهيم از مد افتاده براي جامعه مشکل بود. اين مفاهيم در جامعه مصداق نداشت. این تعاریف برای جامعه به مانند افسانه بود و جامعه نميخواست در خيال زندگي کند. جامعه پذيراي واقعيت بود. حافظ فالگیر شده بود و دیگر کسی فردوسی نمی خواند. فهم شاملو مشکل بود و پناهی را دیوانه می پنداشتند. ديگر کسي نواي تار و تنبور را نمي پسنديد. سطح توقعات بالا رفته بود. ریتم های 6 و 8 قدیمی دیگر نمی توانست جوابگوی نیاز های کمر باشد. پتانسیل کمر ها بالا رفته بود. فرهاد متعلق به آدم بزرگ ها بود و داریوش مختص معتادین. شجریان و بنان را فقط در اتاق پیرمرد ها می شد شنید. حتی ديگر کسی با ليلا فروهر نمي رقصيد و شهرام شب پره خز شده بود. جامعه آبستن بود. آبستن سبکی نو. سبکي نو در ترانه نويسي و آهنگ سازي. هر از چند گاهي فردي يا گروهي با انتشارات زيرزميني، موزيکي را پخش مي کرد که يا به دليل مستهجن بودن ترانه همگاني نميشد يا پس از مدت کوتاهي قديمي مي شد. جامعه در حال پیشرفت بود و به جهانی شدن می اندیشید. جامعه سبک دلخواهش را یافت بود، رپ ! افراد بسیاری در این زمینه تلاش کردند که کم و بیش مورد پسند قرار گرفتند یا نگرفتند. ترانه هایی نو آفریده شد که مورد پسند جامعه بود. یار و دلبر جای خود را به درو داف داده بود. اشعار سخت فهم قدیمی جای خود را به تکست های راحت الهضم جدید داده بود. اشعاری که در عین سادگی عاشقانه بود "خودتو نکن لوس .. بیا لپمو بکن بوس". اشعاری پر مغز که در آنها موسیقی جریان داشت "بیا بر بیا بیا برگرد جون من انقده اطواری نشو به جز مانکن با کسی نرو و تو هم بازی نشو نشو نشو (صدای اکو)". تکست هایی که جوابگوی پتانسیل بالای کمرها بود. بله جامعه به هدف خود رسید. هدف جامعه ارضای امیال کمر بود و سبکی نو زائیده شد که تماما مختص کمر بود.
و این بود جامعه ای که در آن همه چیز با مقیاس کمر متر میشود.

       (برگرفته از وبلاگ مردی که قبلا می خندید.)